«Ένα άκρως εμπιστευτικό έγγραφο, με τα επτά ονόματα των μελών της οργανωτικής ομάδας Σκοπιανών πρακτόρων με αλβανικά διαβατήρια, οι οποίοι ευθύνονταν για τις πυρκαγιές του 2007 στην Πελοπόνννησο, διαβιβάστηκε από την Διακλαδική Διεύθυνση Πληροφοριών των Ενόπλων Δυνάμεων στον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Ε.Μεϊμαράκη και από εκεί προωθήθηκε στον υπουργό Εσωτερικών, Π. Χηνοφώτη».

Αυτό αποκάλυψε χθες, με καθυστέρηση 4,5 ετών βέβαια ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρωνας Πολύδωρας σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Δημοκρατία”

«Ένα πληροφοριακό σημείωμα των υπηρεσιών των Ενόπλων Δυνάμεων, το οποίο εδόθη στις 17 Νοεμβρίου 2007 στον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας, Βαγγέλη Μεΐμαράκη οι πυρκαγιές του θέρους 2007 σε σημαντικό αριθμό είναι έργο εξτρεμιστών Σκοπιανών, σε συνεργασία με αξιωματούχους των μυστικών υπηρεσιών των Σκοπίων».

Μεταξύ της επταμελούς ομάδας που οργάνωσαν τις εγκληματικές αυτές πυρκαγιές είναι και κάποιοι αξιωματούχοι, επιχειρηματίες, αλλά και άνθρωποι που εμπλέκονται σε κυκλώματα ναρκωτικών.

«Στόχος των επιχειρήσεων ήταν η αποσταθεροποίηση και η αποδυνάμωση της πολιτικής της Ελλάδας και η δημιουργία πολιτικής αστάθειας εν όψει των εξελίξεων για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ», υποστηρίζεται στο ίδιο άρθρο.

Σημειώνεται, ότι οι καταστροφικές πυρκαγιές στην Ηλεία τον Αύγουστο του 2007 είχαν σαν αποτέλεσμα να χάσουν με τραγικό τρόπο τη ζωή τους 63 άνθρωποι και να κατακαούν 269 εκτάρια περίπου.

Να δούμε πότε θα βγουν στο φως και οι αναφορές για τα Δεκεμβριανά του 2008 και τον ρόλο των ξένων μυστικών υπηρεσιών στην υποδούλωση της χώρας από τότε μέχρι σήμερα…

Με την ευκαιρία αναδεικνύεται επιτέλους και ο κρίσιμος εθνικά ρόλος της Διακλαδικής Διεύθυνσης Στρατιωτικών Πληροφοριών, η οποία υπάγεται απευθείας στο Γ.Ε.ΕΘ.Α. την αρχηγεία του οποίου στις πυρκαγιές του 2007 μόλις είχε αναλάβει ο αντιστράτηγος Δ.Γράψας, μέχρι τότε Α/ΓΕΣ.

Η «στρατιωτική Ε.Υ.Π.» διοικείται από υποστράτηγο (ή αξιωματικό αντίστοιχου βαθμού) και υπάγεται απ’ ευθείας στον αρχηγό Γ.Ε.ΕΘ.Α.

Η οργάνωση της υπηρεσίας περιλαμβάνει τέσσερεις βασικές διευθύνσεις. Τη διεύθυνση πληροφοριακής υποστήριξης τρεχουσών επιχειρήσεων, τη διεύθυνση συλλογής πληροφοριών (ΔΙ.Σ.ΠΛΗ.), τη διεύθυνση επεξεργασίας –πολιτικής- σχεδίων και εκμεταλλεύσεως (Δ.Ε.ΠΟ.Σ.Ε.) και τη διεύθυνση ασφαλείας -αντιπληροφοριών.

Το τμήμα επιχειρήσεων, συγκεντρώνει κρίσιμες πληροφορίες από «ανθρώπινη προέλευση»- HUMINT, δηλαδή από τους συνδέσμους ή συνεργάτες της υπηρεσίας, πληροφορίες εικόνων, στις οποίες περιλαμβάνονται εικόνες από δορυφόρους, αεροφωτογραφήσεις και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πληροφορίες ακτινοβολιών (από την καταγραφή του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, από κάμερες και ραντάρ των ενόπλων δυνάμεων, από τα δίκτυα πληροφοριών του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε., άλλες χώρες με τις οποίες έχουν συναφθεί διμερείς συμφωνίες, από καταγραφή δορυφορικών εκπομπών).

Είναι μία υπηρεσία κρίσιμη για την υποστήριξη του έργου των Ε.Δ. καθώς η ΕΥΠ πλέον έχει διαφορετικό προσανατολισμό και μόνο ένα τμήμα της ασχολείται με τα καθαρά εθνικά θέματα.

Περισσότερα για την Δ.Δ.Σ.Π. και το έργο που επιτελεί δεν μπορούμε να αναφέρουμε για ευνόητους λόγους…

Η αλλαγή συνόρων στο Κοσσυφοπέδιο θα φέρει και αλλαγή των συνόρων της FYROM

Τα αλβανικά κόμματα του Κοσσυφοπεδίου και της FYROM, τίθενται κατά της αμοιβαίας ανταλλαγής των συνόρων μεταξύ του Κοσσυφοπεδίου και της Σερβίας, μιας αλλαγής οι συνέπειες της οποίας, θα ήταν μεγάλες για όλους και οπωσδήποτε σε όλα τα Δυτικά Βαλκάνια και ιδιαίτερα στην FYROM.

Υποστηρίζουν την διατήρηση των υφιστάμενων συνόρων μέχρι την ένταξη τους στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

«Συμφωνούμε με τη θέση, ότι η αλλαγή των συνόρων, θα έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις σε όλη την περιοχή των Βαλκανίων και επιμένουμε στην άποψη ότι πρέπει να παραμείνουν ως έχουν μέχρι την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου τους διεθνείς μηχανισμούς, ΟΗΕ, ΕΕ και του ΝΑΤΟ», δηλώνει ο Μπουγιάρ Οσμάνι εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Ένωσης για την Ενσωμάτωση (DUI) των Σκοπίων.

Την άποψη αυτή συμμερίζεται και η ‘Αλβανική Δημοκρατική Αναγέννηση’- RDK, ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα των Αλβανών – PDSH δεν θέλησε να σχολιάσει αυτές τις υποθέσεις.

Το RDK τίθεται κατά της βίαιης αλλαγής των συνόρων, γιατί αυτή η αλλαγή θα ανοίξει το ‘κουτί της Πανδώρας’ στο σύνολο των Δυτικών Βαλκανίων.

Ωστόσο, αλβανικός πολιτικός παράγοντας στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα στο Κοσσυφοπέδιο δεν πρέπει να εκπλαγεί αν οι αποφάσεις ισχυρών παραγόντων επιβάλλουν την αλλαγή των συνόρων χωρίς να βλάψουν τα αλβανικά συμφέροντα.

«Επομένως, δεν υπάρχει χρόνος για ριζοσπαστικές προφορικές δηλώσεις, αλλά ο χρόνος αποτελεί μια εναλλακτική λύση για την επίλυση των σημερινών προβλημάτων, τα οποία, τελικά, θα διευθετηθούν στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής προοπτικής και της ενσωμάτωσης τους σε αυτήν, και τώρα πρέπει θα καταπολεμηθούν τα εγκληματικά αυτά φαινόμενα, με τη βοήθεια του κράτους δικαίου σε ολόκληρο το Κοσσυφοπέδιο», δήλωσε ο εκπρόσωπος της Αλβανικής Δημοκρατικής Αναγέννησης, Αρμίρ Ραμαντάνι.

Επιπρόσθετα το κόμμα του Κοσσυφοπεδίου RDK, αναμένει από τα υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου, να αποκαταστήσουν την πλήρη κυριαρχία στο Κοσσυφοπέδιο, εκεί που το Βελιγράδι έχει ακόμη δικές του δομές, όπως γίνεται και στην περίπτωση της Βοσνίας/Ερζεγοβίνης.

Μια μέρα νωρίτερα σε στήλη της εφημερίδας ‘Λάιμ’ ο Τζαβίτ Χαλίτι, αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου του Κοσσυφοπεδίου- που το επιβεβαίωσαν τα ανώτερα στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος- έγραψε ότι αν οι Σέρβοι κατέβουν μέχρι τη Μιτρόβιτσα Κοσόβσκα, οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου δεν θα είναι ικανοποιημένοι με την αποδοχή μόνον του Πρέσεβο, αλλά θα απαιτήσουν την ιστορική ενότητα του πρώην βιλαετίου του Κοσσυφοπεδίου που είχε πρωτεύουσα τα Σκόπια.

«Νομίζω ότι η αλλαγή των συνόρων του Κοσσυφοπεδίου, ακόμη και με αμοιβαία ανταλλαγή εδαφών μεταξύ του Κοσσυφοπεδίου και της Σερβίας (κάτι το οποίο δρομολογείται) θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας και το Κοσσυφοπέδιο θα απαιτήσει θα ταυτιστεί με τα όρια του παλαιού βιλαετίου που είχε πρωτεύουσα τα Σκόπια».

Αυτή η άποψη του Χαλίτι, περί αποκατάστασης του ιστορικού βιλαετίου με πρωτεύουσα τα Σκόπια, συμπίπτει με τις απόψεις του προέδρου του Συνδέσμου Βετεράνων Πολέμου του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (UCK), Φαζλί Βελίου, ο οποίος δηλώνει ότι όποια αλλαγή συνόρων του Κοσσυφοπεδίου θα επιφέρει αλλαγές που σήμερα είναι αδιανόητες.

Ενδεχόμενη επιστολή των ΗΠΑ για επίθεση κατά της Ελλάδος, από Αλβανία, Σκόπια, Βουλγαρία, Τουρκία

Τα τελευταία είκοσι τουλάχιστον χρόνια, έχουμε συνηθίσει να ζούμε με την γνωστή εναντίον μας τουρκική επιθετικότητα, που κατά καιρούς παίρνει διάφορες εντάσεις -μορφές- ή περιεχόμενο, εξελισσόμενη σε μία “επίσημα εκφρασμένη απειλή” και η οποία…ξέρουμε πλέον, τι διεκδικεί - από ποιον - και με ποιο πρόσχημα (π.χ. ΚΥΠΡΟ + ΘΡΑΚΗ = Προστασία μειονότητος, ANAT. ΑΙΓΑΙΟ = Ζωτικός Χώρος).

Στα πλαίσια της “παλιάς… τάξης πραγμάτων”, (όταν οι συνασπισμοί ακόμη λειτουργούσαν), αυτή η τουρκική απειλή μπορούσε θεωρητικά να εκδηλωθεί μόνο με κάποιους συγκεκριμένους λίγο-πολύ ανελαστικούς και αρκετά προβλέψιμους τρόπους, από μία μόνο κατεύθυνση, δηλαδή το ενιαίο-ανατολικό, χερσαίο ή θαλάσσιο μέτωπο.

Οι πιο πρόσφατες εξελίξεις, που στα πλαίσια της “νέας… τάξης πραγμάτων” σημειώθηκαν στην περιοχή μας, όχι μόνο δεν άμβλυναν την γνωστή απειλή, αλλά εμπλούτισαν το όλο σκηνικό με νεότερα και πιο σύνθετα δεδομένα, κατά τρόπο που οδηγούμαστε πλέον στην ανάγκη να καλύπτουμε άλλο ένα εκτεταμένο μέτωπο, στο βορρά μας αυτή τη φορά.

Συγκεκριμένα, βλέπουμε ότι στη βόρεια γραμμή των χερσαίων συνόρων μας, αναπτύχθηκαν συνθήκες που αναιρούν τον παλιό-καλό εφησυχασμό μας, περί ανυπάρκτου από βορρά κινδύνου.

Ήδη οι Αλβανοί και οι Σκοπιανοί εκδηλώνονται όλο και περισσότερο εχθρικά απέναντί μας, ενώ οι Βούλγαροι όλο και λιγότερο φιλικά - και τελικά όλοι μαζί, μάλλον δεν θα είχαν αντίρρηση (αν οι συνθήκες το επέτρεπαν) να υλοποιήσουν σε βάρος μας κάποιους εκφρασμένους μεγαλοϊδεατισμούς τους, περί Τσαμουριάς ή “Μακεδονίας” του Αιγαίου ή Μεγάλης Βουλγαρίας κ.ο.κ.

Βέβαια κανείς απ' αυτούς δεν θα τολμούσε από μόνος του, ούτε να σκεφθεί μία πρωτογενή επιθετική πρωτοβουλία εναντίον ενός ισχυρότερου του κράτους (και μάλιστα μέλους του NATO και της ΔΕΕ).

Όμως, στα πλαίσια μιας γενικής ανάφλεξης στην περιοχή μας, ποιος αποκλείει ότι αυτοί οι γείτονες, δεν θα επιχειρούσαν όλοι μαζί και συνεννοημένα να καρπωθούν κάτι από την ευκαιρία;

Και η προοπτική μιας τέτοιας ευκαιρίας για τους συγκεκριμένους ενδιαφερόμενους, δείχνει όλο και πλησιέστερη, αφού ο πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία δεν μπορεί ακόμη να ελεγχθεί από τις Μεγάλες Δυνάμεις που παριστάνουν τους ρυθμιστές, ενώ η Τουρκία παρέχει αφειδώς… “περίεργες εγγυήσεις προστασίας” (αποκτώντας αντίστοιχο δικαίωμα ή “υποχρέωση” επέμβασης), υπέρ αυτών που μάλλον θα τους εξυπηρετούσε μια γενικευμένη – θερμή εμπλοκή, στην περιφέρεια των συνόρων μας.

Οι εκτιμήσεις αυτές ίσως να φαίνονται “πρόωρες” (η ωρίμανσή τους είναι ζήτημα χρόνου), αλλά όχι και ανυπόστατες, αφού ήδη πολλοί παρατηρητές ισχυρίζονται ότι έχει πλέον μορφοποιηθεί το “μίνι Ισλαμικό τόξο”, που αρχίζει από Τουρκία και διερχόμενο από Βουλγαρία (Μουσουλμανικές περιοχές) και Σκόπια, φθάνει μέχρι ΒΔ στην Αλβανία, περισφίγγοντάς μας από ανατολή και βορρά.

H συνολική εικόνα

Όσα προαναφέραμε, οδηγούν στη διαπίστωση ότι σήμερα ιδίως, η εναντίον μας ΑΠΕΙΛΗ έχει αποκτήσει νέα – συνθετότερη μορφή και εμφανίζεται πιο σοβαρή και αναβαθμισμένη, αφού:

α) Εμείς, μετά το νέο σκηνικό που διαμορφώθηκε στην περιοχή μας, είμαστε αναγκαστικά “περισπασμένοι” λόγω των γνωστών προβλημάτων, σ' ολόκληρο τον άμεσο -και καθόλου φιλικό- περίγυρό μας.

β) O ανατολικός μας γείτονας, βλέπει τώρα περισσότερες ευκαιρίες ώστε να δράσει εναντίον μας (και μάλιστα να δράσει περισσότερο αποτελεσματικά), αφού θα μπορεί ίσως να αξιοποιήσει το ποσοτικά υπέρτερο δυναμικό του, έναντι του “διασπαρμένου” δικού μας δυναμικού, σε δύο μάλιστα εκτεταμένα μέτωπα, δηλαδή ένα ΝΗΣΙΩΤΙΚΟ – ανατολικό και ένα ΧΕΡΣΑΙΟ – βόρειο μέτωπο.

Για λόγους ευκολίας, θα προσπαθήσουμε στη συνέχεια να εξετάσουμε χωριστά, καθένα από τα δύο πιθανά μέτωπα που επισημάναμε, έχοντας όμως πάντα κατά νου, ότι:

i) Κανένα απ' αυτά, δεν πρόκειται να ενεργοποιηθεί μεμονωμένα, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιχειρηθεί να αναφλεγούν και τα δύο μαζί, ώστε να “κορεσθεί” ο αμυνόμενος.

ii) Για πρώτη φορά κατά τη σύγχρονη ιστορία, η Τουρκία μπορεί να υπολογίζει με αρκετές πιθανότητες, στην εναντίον μας ενεργοποίηση του Χερσαίου / Βορείου μετώπου, σε ολόκληρο το μήκος του (και όχι σε ένα μόνο μικρό τμήμα του όπως παλιότερα).

iii) H έννοια μέτωπο, είναι σήμερα “οριακή” και εντελώς συμβατική, αφού οι συγκρούσεις και τα πλήγματα επεκτείνονται πλέον σε πεδία μεγάλου βάθους, εκατέρωθεν της αρχικής γραμμής αντιπαράθεσης.

iv) H υπό μορφή “σεναρίου” εξέταση της λειτουργίας του κάθε μετώπου, δεν μπορεί να απαντήσει στο αν τελικά θα γίνει -ή όχι- πόλεμος, αλλά στο πως θα μπορούσε θεωρητικά αυτός να διεξαχθεί, εφόσον ξεσπούσε.

Επειδή η ανάλυση που επιχειρούμε, απαιτεί ψύχραιμη και νηφάλεια οπτική -χωρίς συναισθηματικές φορτίσεις- θα πρέπει να δούμε τα πράγματα σαν παρατηρητές ενός υποθετικού προβλήματος κάποιων τρίτων, που εμάς δεν μας αφορά καθόλου.

Επίσης με το συγκεκριμένο τρόπο έμμεσης προσέγγισης, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία η μεγάλη γεωγραφική ακρίβεια, γι' αυτό θα χρησιμοποιήσουμε γενικής μορφής απεικονίσεις της όλης διάταξης και λειτουργίας των δύο μετώπων που μας ενδιαφέρουν.

Και φυσικά, στην προσπάθειά μας να δούμε το θέμα όσο γίνεται πιο ρεαλιστικά, αποφεύγουμε επιμελώς τη χρήση παλαιολιθικών σεναρίων τύπου “Παρμενίων” κ.λπ.

Το νησιωτικό μέτωπο

Κατ'αρχήν πρέπει να προσδιορίσουμε μια θεωρητική μορφή νησιωτικού μετώπου, με κάποια συγκεκριμένα -κρίσιμα και ρεαλιστικά- γεωστρατηγικά χαρακτηριστικά.

α) Στα δεξιά, μια παράκτια χώρα “Tουρκία”, που αποτελεί υπαρκτή απειλή εναντίον ενός πολύ κοντά της ευρισκόμενου νησιωτικού χώρου “EN”.

β) Στα αριστερά, διακρίνουμε τον κύριο ηπειρωτικό κορμό “Eλλάδα”, μιας άλλης χώρας, που τα απειλούμενα νησιά (EN) αποτελούν εθνικό της έδαφος, αλλά απέχει απ' αυτά πολύ περισσότερο, σε σχέση με τον επιτιθέμενο.

Κατά την απεικόνιση αυτή, ο επιτιθέμενος “T” (που μπορεί να διαθέτει σοβαρή ποσοτική υπεροπλία, τόσο στον αέρα όσο και σε δυνάμεις επιφανείας), προκειμένου να προσβάλλει και καταλάβει το νησιωτικό χώρο “EN”, χωρίς ν' αφήσει περιθώρια αποτελεσματικής αντίδρασης στο κύριο ηπειρωτικό δυναμικό του αμυνόμενου “E”, θα έπρεπε -πολύ απλά- να κλιμακώσει τις προσπάθειές του, ως εξής:

- Να θέσει τον ευρύτερο χώρο ενδιαφέροντός του κάτω από την “ομπρέλα” αεροπορικής υπεροχής του, εκμεταλλευόμενος την ποσοτική υπεροπλία του αλλά και την εγγύτητα του χώρου επιχειρήσεων με το έδαφός του, κατά τρόπο που να απαγορεύσει τοπικά κάθε αεροπορική δραστηριότητα του αμυνόμενου .

Έτσι θα επιτύχει επαρκή “απομόνωση” του χώρου επιχειρήσεων, (αποτέλεσμα σχεδόν βέβαιο, εάν ο “T” διαθέτει διπλάσια Α/Φ από τον “E” και απέχει την μισή απόσταση σε σχέση μ' αυτόν, από το πεδίο της μάχης).

- Υπ' αυτήν την κάλυψη, οι συνδυασμένες αεροναυτικές δυνάμεις κρούσεως του επιτιθέμενου, μπορούν με αρκετή επιτυχία να κρατήσουν μακριά (για τον απαραίτητο τουλάχιστον χρόνο) τα πλοία και Y/B του αμυνόμενου, που θα επιχειρούσαν να παρέμβουν υπέρ του απειλούμενου νησιωτικού χώρου .

Φυσιολογικά τώρα, ο επιτιθέμενος μπορεί ανενόχλητος και με πλήρη αεροπορική υποστήριξη, να προχωρήσει στην τελική προπαρασκευή και εκδήλωση της κύριας αποβατικής του ενέργειας, με τις διαθέσιμες υπέρτερες δυνάμεις του, εναντίον των απομονωμένων και καταπονημένων δυνάμεων του αμυνόμενου.

Στη συγκεκριμένη υποθετική διαμόρφωση του νησιωτικού μετώπου που περιγράψαμε, όλοι μπορούν να αντιληφθούν ποιος έχει τις θεωρητικά περισσότερες πιθανότητες να είναι ο νικητής και ποιος ο νικημένος. Και μάλιστα μέσω μιας εντελώς απλοϊκής – τακτικής και στρατηγικής αντίληψης, σύμφωνα με την οποία: “Αν σ' ευνοεί ο τόπος και είσαι πιο ισχυρός, γιατί να μην νικήσεις;”.

Το χερσαίο μέτωπο

Και εδώ επίσης πρέπει να προσδιορίσουμε ένα ρεαλιστικό τύπο “χερσαίου μετώπου”, που ν' ανταποκρίνεται στο πρόβλημά μας με συγκεκριμένα κρίσιμα χαρακτηριστικά.

α) Μία χώρα “E” που συνορεύει με ένα… “μη φιλικό” περίγυρο, αλλά κυρίως αντιμετωπίζει σαφή απειλή από τη δεξιά της ευρισκόμενη χώρα “T” (και η οποία διαθέτει τουλάχιστον ποσοτική υπεροπλία, ιδίως σε χερσαίες δυνάμεις).

β) Υπάρχουν τρεις χώρες -”Aλβανία”, “Σκόπια”, “Bουλγαρια”- διακείμενες λίγο ή πολύ φιλικά προς τη χώρα “Tουρκία” και οι οποίες είναι εξαρτημένες ή επηρεαζόμενες κατά διάφορους τρόπους, από αυτήν (T). Και οι τρεις έχουν σχέσεις φανερά τεταμμένες με τη χώρα “Eλλάδα”, αλλά πρωτογενώς δεν αποτελούν απειλή γι' αυτήν.

Δεν μπορεί όμως να αποκλειστεί η σύμπραξή τους με τη χώρα “Tουρκία” και η συνδυασμένη δράση τους εναντίον της “Eλλάδας”, (έστω και απασχολώντας μόνο, ένα μέρος από το πολύτιμο αμυντικό δυναμικό της “E”), με την προσδοκία συγκεκριμένων κερδών από την εμπλοκή τους αυτή.

Σύμφωνα με την παραπάνω απεικόνιση και περιγραφή, το κρίσιμο δεξιό τμήμα του μετώπου αντιπαράθεσης των κυρίων αντιπάλων “E” και “T”, είναι πολύ στενό για να επιτρέψει την πλήρη ανάπτυξη και αξιοποίηση του υπέρτερου δυναμικού του επιτιθέμενου “T”.

Γι' αυτό πρέπει να θεωρηθεί βέβαιο ότι αυτός, θα ερευνά οδούς υπερκέρασης του μετώπου (από την προσφορότερη πλευρά του), ώστε να εγκλωβίσει και συντρίψει τις δυνάμεις του αμυνόμενου. Και υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, οι βασικές επιλογές του επιτιθέμενου για υπερκέραση του μετώπου, είναι οι εξής δύο:

- Από την _κάτω πλευρά_, δηλαδή από τη θάλασσα, όπου όμως και ο αμυνόμενος… βρίσκεται εκεί και μάλιστα πολύ ισχυρός. Αυτή λοιπόν η επιλογή είναι αρκετά επισφαλής, χωρίς όμως και να αποκλείεται εντελώς.

- Από την _επάνω πλευρά_, δηλαδή μέσα από το έδαφος της χώρας “Bουλγαρία”. Όσο κι αν ακούγεται σαν… αδιανόητη για κάποιους εκδοχή, μερικές ωριμότερες σκέψεις μπορεί να την κάνουν πιο αποδεκτή.

Όπως π.χ. ότι η χώρα “Bουλγαρια” μπορεί να είναι ήδη οικονομικά εξηρτημένη από την “Tουρκια” (και το χρήμα είναι πάντα σημαντικό κίνητρο, ιδίως για τους… φτωχούς) -ή ότι μπορεί να προσβλέπει με ενδιαφέρον σε κάποιο παραθαλάσσιο εδαφικό αντάλλαγμα για μια τέτοια διευκόλυνσή της προς την “T” (αν μάλιστα ακολουθήσει και συνολικός διακανονισμός της περιοχής), ή τέλος ότι η “B” ίσως υποχρεωθεί να “ανεχθεί”, την μέσα από το έδαφός της διέλευση δυνάμεων της “Tουρκιας”, (αδυνατώντας να αντιδράσει στις… “ισχυρές απόψεις” κάποιων μειονοτικών πληθυσμών της, εγκατεστημένων στην κρίσιμη περιοχή).

Και σ' αυτήν την περίπτωση επίσης, εφόσον πραγματοποιηθεί χερσαία υπερκέραση μέσω του εδάφους του “B”, είναι θεωρητικά σαφέστατο, το ποιος θα υποστεί ήττα και πόσο σοβαρή. Ιδίως αν η διαφαινόμενη κατάρρευση του “E”, ενθαρρύνει την ενεργό εναντίον του συμμετοχή όλων των γειτόνων -”Aλβανιας”, “Σκοπιων”, “Bουλγαριας”- ώστε να εξασφαλίσουν μερίδιο στις ανακατανομές που πιθανώς θα προκύψουν. Εδώ μάλιστα, μπορούμε να διαγνώσουμε και το κίνητρο, που ίσως όλοι αυτοί διαθέτουν, ώστε να συμπράξουν προκαταβολικά με την “Τουρκία”, εναντίον της χώρας “Eλλάδα”.

Εκτιμήσεις

Στο βαθμό που οι προαναφερθείσες περιγραφές των δύο υποθετικών μετώπων, μας θυμίζουν κάποιες αντίστοιχες δικές μας ανησυχίες, είναι υποχρεωτικό (μιλώντας συγκεκριμένα πλέον και όχι “υποθετικά”), να επιχειρήσουμε μία κατά το δυνατόν ψύχραιμη εξέταση της όλης προβληματικής που μας αφορά.

Σ' αυτήν την προβληματική, εντάσσονται βεβαίως και οι γενικότερες παράμετροι διεθνούς/εξωτερικής πολιτικής, σύμφωνα με τις οποίες, διατυπώνονται οι εξής δύο -διαμετρικά αντίθετες- εκτιμήσεις:

α) Ότι υπό τις σημερινές συνθήκες, είναι απίθανο να επιδιώξει η Τουρκία την εμπλοκή της σε πολεμικές περιπέτειες στα Βαλκάνια, επειδή αφενός έχει ήδη δυσαρεστήσει διάφορες Ευρωπαϊκές δυνάμεις με την εκ μέρους της ενοχλητική συμπεριφορά “περιφερειακής δύναμης” και αφ’ ετέρου λόγω των έντονων εσωτερικών προβλημάτων της με τις σοβαρές αποσχιστικές τάσεις του Κουρδικού στοιχείου.

(Ποιός τα πιστεύει αυτά άραγε, όταν η ανάμειξή της στα Βαλκάνια γίνεται όλο και πιο ενεργή, ενώ το Κουρδικό το αντιμετωπίζεται με τη μέθοδο της “γενοκτονίας” με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας;).

β) Ότι σήμερα ειδικά, είναι πολύ πιθανό η Τουρκία να επιχειρήσει μια ανάφλεξη της περιοχής, στρεφόμενη κυρίως εις βάρος μας, επειδή:

Έχει ήδη διακηρυγμένους στόχους και βλέψεις προς την πλευρά μας. Μπορεί να εκμεταλλευθεί την αναστάτωση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και την γενικότερη αστάθεια της περιοχής.

Επείγεται να προσπορισθεί κέρδη από την σπάνια ευκαιρία που διαβλέπει (την μεγαλύτερη ευκαιρία στα τελευταία 500 χρόνια, κατά τον Οζάλ). Έχει νέα ερείσματα τα οποία ήδη σταθεροποιεί (μίνι Ισλαμικό τόξο), ενώ εμείς την πριμοδοτούμε με συμμάχους χάνοντας αντίστοιχους φίλους.

Ξέρει να ενεργεί αδίστακτα (ως συνήθως), εφόσον θεωρήσει ότι οι συσχετισμοί, της εξασφαλίζουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Παρακάμπτοντας αυτές τις… αντίθετες εκτιμήσεις, (ο καθένας μας ας επιλέξει τις πιο πειστικές για τον ίδιο) και περιοριζόμενοι σε πιο προσιτές παραμέτρους, πρέπει να δεχτούμε ότι σε τελική ανάλυση, η πρωτοβουλία του να ξεσπάσει ή όχι πόλεμος, προς το παρόν ανήκει στην “άλλη πλευρά”.

Όταν και εφόσον όμως, αποφασίσει ο αντίπαλος να κινηθεί, είναι BEBAIO ότι αυτό θα έχει συμβεί, αν όχι με την έγκριση, τουλάχιστον με την “επί προθεσμία… ανοχή” κάποιων μεγάλων δυνάμεων (και ίσως στα πλαίσια μιας επιδιωκόμενης γενικότερης ρύθμισης, “με πολλούς ευχαριστημένους και έναν μόνο… εξαναγκασμένο”).

Αν η παραπάνω αντίληψη, (ότι δηλαδή μπορεί να μας “ξεπουλήσει” η δύση), φανεί σε ορισμένους σαν απίστευτη ή τερατώδης, χωρίς καν να ανατρέξουν σε παλιότερες εμπειρίες, δεν έχουν παρά να θυμηθούν:

– Την κοροϊδία της ένταξής μας στη “Δ.Ε.Ε.”, με ταυτόχρονη (και για εμάς μόνο) αδρανοποίηση των όρων αλληλεγγύης, σε περίπτωση επιθέσεως.

- Την ωμή αδιαφορία των “εταίρων”μας, για τα εθνικά / υπαρξιακά μας προβλήματα, (αν αυτά αντιβαίνουν στα “στενά” τους συμφέροντα).

- Την άποψη ορισμένων, ότι: O εταίρος των 10 εκατομμυρίων (ΕΛΛΑΔΑ), που συνεχώς εισπράττει από τα κοινοτικά ταμεία, ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΖΕΙ την ομαλή σύνδεση με την περιφέρεια της κοινότητας, τουλάχιστον άλλων 70 εκατομ. πεινασμένων καταναλωτών.

Προοπτικές αντιμετώπισης

Σε μια τέτοια περίπτωση λοιπόν, που ο πόλεμος μπορεί να αρχίσει με “ΕΓΚΡΙΣΗ ή ANOXH” κάποιων, ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος αντίπαλος του επιτιθέμενου, ο οποίος θα επείγεται να επιτύχει τους στόχους του, αφού ούτε την διεθνή ανοχή μπορεί να εξασφαλίζει επ' άπειρο, ούτε και να διαταράσσει για καιρό την “οποιαδήποτε τάξη πραγμάτων” και μάλιστα χωρίς αποτελέσματα.

Γι' αυτό ο επιτιθέμενος θα πρέπει να κάμψει τον αντίπαλό του ΟΡΙΣΤΙΚΑ, μέσα σε πολύ λογικά χρονικά πλαίσια, (ώστε να μην υπάρξουν σοβαρές / παρατεταμένες επιπτώσεις σε βάρος τρίτων).

Σ' αυτούς λοιπόν τους δύο παράγοντες, “ΧΡΟΝΟΣ και ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ”, ίσως να βρίσκεται το σπέρμα μιας αποτελεσματικής στρατηγικής για την αντιμετώπιση του προβλήματος, κλιμακούμενης σε δύο επίπεδα, δηλαδή της “Διεθνούς – Εξωτερικής Πολιτικής”, και της “Στρατιωτικής Αντιπαράθεσης”.

Κατ' αρχήν στο πρώτο επίπεδο “διεθνούς / εξωτερικής πολιτικής”, πρέπει να καταστήσουμε σαφές (με απόλυτα πειστικό τρόπο), ότι και η παραμικρή προσβολή ή επίθεση κατά των συμφερόντων μας, θα προκαλέσει βαρύτατες συνέπειες και κραδασμούς, εξακολουθητικά και για πάρα πολύ καιρό, όχι μόνο σε βάρος αυτών που πρωτογενώς ενεπλάκησαν, αλλά και σε βάρος κάθε τρίτου που “εξουσιοδότησε ή ανέχθηκε” τη δρομολόγηση τέτοιων “ρυθμίσεων”, και μάλιστα για μια περιοχή αναστάτωσης, πολύ ευρύτερη του ελληνικού FIR/SAR.

Μια τέτοια προοπτική μακροχρόνιων αναστατώσεων, σε βάρος όλων όσων διακινούν ή εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους μέσα από την ευρύτερη περιοχή μας, σαφώς και θα καταστήσει ζημιογόνα την οποιαδήποτε επένδυση ή προσδοκία κερδών, κατά τρόπο που θα πρέπει να ξανασκεφθούν πολύ καλά οι πάσης φύσεως ενδιαφερόμενοι, πριν αφήσουν να “ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου”.

Και όταν αναφερόμαστε σε “σαφή και πειστική” προειδοποίηση κάθε τρίτου για την παραπάνω προοπτική, θεωρούμε ότι αυτή η έκφραση αποφασιστικότητας, δεν είναι δουλειά μιας οποιασδήποτε κυβέρνησης, αλλά ενός ολόκληρου ΛΑΟΥ και ενός ΕΘΝΟΥΣ, σωστά ενημερωμένου (και κινητοποιημένου), για το μέγεθος της απειλής που αντιμετωπίζει.

Έστω κι αν η προσέγγιση αυτή, θυμίζει τη διατύπωση ενός… “Ηπίου συνδρόμου ΣΑΜΨΩΝ”, καλό είναι να περάσει το μήνυμα, ότι τελικά, δεν πρόκειται να υποστούμε

MONOI ΜΑΣ, τις συνέπειες μιας “εγκριθείσας ή επιτραπείσας -σε βάρος μας- αναστάτωσης”. Κι επειδή μέχρι σήμερα υπήρξαμε “διαλακτικότεροι”, ίσως είναι καιρός για ένα σκληρό “μήνυμα”.

Στο δεύτερο επίπεδο αντιμετώπισης, από καθαρά “στρατιωτικής πλευράς”, (και με κάθε επιφύλαξη έναντι της άποψης των “ειδικών”), μπορούμε -αναφορικά με τα σενάρια εμπλοκής των δύο υποθετικών μετώπων που εξετάσαμε- να διατυπώσουμε τις εξής παρατηρήσεις / προτάσεις:

- Σε γενικές γραμμές: H οποιαδήποτε άμυνα αντιταχθεί, πρέπει για ένα συγκεκριμένο -μεγάλο- χρονικό διάστημα, να είναι κυριολεκτικά αδιάσπαστη έτσι ώστε: η μεν απαιτούμενη διάρκεια της όλης αναστάτωσης να είναι αποθαρρυντική για τους “εξουσιοδοτούντες ή ανεχόμενους”, η δε συνολική προσπάθεια να είναι ασύμφορη για τον επιτιθέμενο.

-Επίσης, πρέπει να κλονισθεί η βεβαιότητα των επίδοξων εισβολέων, ότι θα αντιτάξουμε “καθαρή άμυνα” (δηλαδή θα προσπαθούμε να ελέγχουμε μόνο τις πιθανές απώλειές μας) και δεν θα κινηθούμε KAI επιθετικά, τόσο με την αξιοποίηση της ευκαιρίας του “πρώτου πλήγματος”, όσο και με την κατάληψη κάθε… προσφερομένου εδάφους του αντιπάλου. (Ειδικά αυτή η δεύτερη επιλογή έχει ενδιαφέρουσες προοπτικές, για την περίπτωσή μας).

- Για το “Νησιωτικό μέτωπο”: H τοπική αεροπορική υπεροχή του επιτιθέμενου (ομπρέλα), πρακτικά και υπό τις δεδομένες συνθήκες, δεν μπορεί να ανατραπεί, άρα ο αμυνόμενος θα έχει ελλιπή αεροπορική κάλυψη. ΕΠΟΜΕΝΩΣ XPEIAZETAI ΥΨΗΛΗ ΕΠΑΡΚΕΙΑ ΣΕ ΤΟΠΙΚΑ A/A ΜΕΣΑ (SAM;).

Επίσης πολύ λίγες ελπίδες μπορεί να υπάρξουν ότι θα διασπασθεί και η αντίστοιχη θαλάσσια απομόνωση του απειλούμενου νησιωτικού χώρου, άρα ο αμυνόμενος, είναι απίθανο να δεχθεί σοβαρή ενίσχυση φιλίων δυνάμεων. ΕΠΟΜΕΝΩΣ XPEIAZETAI AYTAPKEIA ΣΕ ΕΜΨΥΧΟ ΚΥΡΙΩΣ ΥΛΙΚΟ (Παλλαϊκή άμυνα;).

Κατά την εκδήλωση της κύριας αποβατικής ενέργειας, οι συμβατικές – φίλιες ναυτικές μονάδες, είναι πολύ λογικό ότι θα απουσιάζουν, άρα ο αμυνόμενος θα υστερεί από πλευράς προωθημένης προς τη θάλασσα άμυνας ώστε να μπορεί να πλήξει τις συγκεντρώσεις και μεταφορές του εισβολέα. ΕΠΟΜΕΝΩΣ XPEIAZETAI H ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΜΙΚΡΩΝ ΤΑΧΥΠΛΟΩΝ ΣΚΑΦΩΝ ΚΡΟΥΣΕΩΣ UFASC (υπό τον επιχειρησιακό έλεγχο της “εδαφικής άμυνας”).

Σαν τελικό συμπέρασμα, καταλήγουμε ότι το νησιωτικό μέτωπο, (επειδή ελάχιστα θα μπορεί να βοηθηθεί μετά την έναρξη εχθροπραξιών), απαιτεί προκαταβολική ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ συγκεκριμένων κατηγοριών αμυντικού δυναμικού και με επάρκεια καλύπτουσα ολόκληρο το χρονικό διάστημα προσβολής.

Επίσης χρειάζεται να εξασφαλίζεται η ταυτόχρονη δυνατότητα του αμυνόμενου, για προκαταβολική ή “ανταποδοτική” κατάληψη, διαφόρων προσφερόμενων / κατάλληλων εχθρικών εδαφών (π.χ. Χερσονήσων;).

- Για το “Χερσαίο μέτωπο”: Στόχος της προσπάθειας σ' αυτόν τον τομέα, δεν μπορεί να είναι μόνο οι δυνάμεις του επιτιθέμενου, αλλά και αυτός που (“εκών” ή “άκων”), προσφέρει το έδαφος διέλευσης.

Το μεγαλύτερο μέρος της αεροπορίας του αμυνόμενου (που σε μεγάλο βαθμό, θα μπορεί να είναι “αποδεσμευμένη” από το νησιωτικό μέτωπο), πρέπει να στραφεί εναντίον του εχθρικού “άξονα υπερκέρασης του μετώπου” και να προσπαθήσει να διαλύσει τόσο την ίδια την απειλή, όσο και το ευρύτερο περιβάλλον που τη φιλοξενεί.

H σαφήνεια αυτής της επιλογής, θα πρέπει να τεθεί κατηγορηματικά υπόψη όσων θα σκεπτόντουσαν την παροχή τυχόν διευκολύνσεων σε τρίτους, ώστε να σταθμίσουν σοβαρά τις πιθανότητες κέρδους ή ζημίας και να… “πράξουν αναλόγως”.

Σ’ αυτήν την περίπτωση, το κρίσιμο συμπέρασμα είναι ότι η τυχόν διάσπαση, συνεπάγεται κατάρρευση -δηλαδή άνευ όρων συνθηκολόγηση- κατά την οποία ο ηττημένος υπογράφει ό,τι του υπαγορεύσουν. Επομένως το κέντρο βάρους όλης της αμυντικής προσπάθειας πρέπει να εστιασθεί σ' αυτόν τον τομέα.

Οι συντελεστές που τελικά θα παίξουν ρόλο στις όποιες εξελίξεις, είναι πάρα πολλοί και οι περισσότεροι αστάθμητοι, ενώ η όλη κατάσταση εμφανίζει τόση ρευστότητα, που κανείς δεν μπορεί να τολμήσει πρόβλεψη για το AN ΘΑ ΓΙΝΕΙ -Ή OXI- ΠΟΛΕΜΟΣ, στον οποίο μάλιστα θα εμπλακούμε.

Πιο συνετή φαίνεται η άποψη, ότι “δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε, όταν συμβεί το ανεπιθύμητο”, (αρκεί βέβαια να έχουμε και μια ρεαλιστική αντίληψη για το τι θέλουν ή μπορεί να κάνουν οι γύρω μας και τι πρέπει να κάνουμε εμείς).

O Χειμώνας που ήδη διανύουμε, παραδοσιακά είναι περίοδος ηρεμίας -προετοιμασίας και ανασυγκρότησης για κάθε έντονη προσπάθεια και ιδίως για… πολεμικές αναμετρήσεις, (κυρίως στην περιοχή μας, όπου οι γύρω στρατοί, δεν… πολυσυμπαθούν τις “λάσπες και τα μποφόρ”).

Έτσι φαίνεται ότι απομένουν μερικοί μήνες, για την συνολική αφύπνιση και ενεργοποίησή μας (σαν λαού και έθνους), ώστε να μην βρεθούμε ανυποψίαστοι και αιφνιδιασμένοι, στις δύσκολες ώρες που πιθανώς έρχονται.

Τεταμένο κλίμα με τους αλβανούς μουσουλμάνους

Αγνωστοι πυρπόλησαν το βράδυ ορθόδοξη εκκλησία στο χωριό Λαμπούνιστα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση περίπου 15 χλμ.από την Στρούγκα.

Όπως ανέφεραν από την πυροσβεστική δύναμη της Στρούγκας, η οποία έσπευσε στο σημείο της πυρκαγιάς, καταστράφηκαν οι βοηθητικοί χώροι της εκκλησαίας, ενώ ζημιές υπέστη και ο τρούλος.

Στην περιοχή της Λαμπούνιστα, η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Αλβανοί και μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Το επεισόδιο αυτό θεωρείται το σοβαρότερο από αυτά που έχουν ξεσπάσει στην περιοχή της Στρούγκας τις τελευταίες ημέρες και τα οποία, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, έχουν διαθρησκευτικό και διεθνοτικό χαρακτήρα.

Αιτία των επεισοδίων αποτέλεσε μία σκηνή στο καρναβάλι στην κωμόπολη Βέβτσανι, πριν από δύο εβδομάδες, η οποία θεωρήθηκε από τους μουσουλμάνους κατοίκους της περιοχής ως ιδιαίτερα προσβλητική για το Ισλάμ και το Κοράνι και προκάλεσε τις έντονες διαμαρτυρίες της Ισλαμικής Θρησκευτικής Κοινότητας (ΙΘΚ) της ΠΓΔΜ και των αλβανικών κομμάτων στη χώρα.

Μάλιστα, η ΙΘΚ κατηγόρησε σήμερα την κυβέρνηση του Νίκολα Γκρούεφσκι ότι υποκινεί συστηματικά την ισλαμοφοβία στη χώρα.

Υπενθυμίζεται ότι τις προηγούμενες ημέρες πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μουσουλμάνων στη Στρούγκα, ενώ κάηκαν σημαίες της ΠΓΔΜ που ήταν αναρτημένες σε δημόσια κτήρια της πόλης και προκλήθηκαν αρκετά ακόμη μικροεπεισόδια, τόσο στην πόλη της Στρούγκας, όσο και σε γειτονικά χωριά.

Πέραν αυτού, το όλο κλίμα έχει "δυναμιτιστεί" από τα αντιαλβανικά συνθήματα που τραγουδούσαν, εν χορώ, πολυάριθμοι Σλαβοκακεδόνες φίλαθλοι, οι οποίοι είχαν ταξιδέψει στη Σερβία τις περασμένες ημέρες, για τους αγώνες της εθνικής ανδρών χάντμπολ της ΠΓΔΜ, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.

Τα συνθήματα αυτά προκάλεσαν τις έντονες διαμαρτυρίες πολλών Αλβανών στην ΠΓΔΜ.

Καινοφανής και ανήκουστη τοποθέτηση που παραβιάζει ευθέως την Συνθήκη της Λωζάννης είχαμε από το νέο πρεσβευτή της Τουρκίας στην Αθήνα, Ουράς Κερίμ, ο οποίος σε δηλώσεις του, με την ευκαιρία της ανάληψης των καθηκόντων του, μίλησε για ... "ομογενείς Τούρκους στην Ελλάδα" και μάλιστα ανενδοίαστα τόλμησε να θέσει και θέμα "ανάγκης βελτίωσης της διαβίωσης της τουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα"!

Το επίσης τραγικό είναι ότι κανείς από το ΥΠΕΞ που κόπτεται να εκδίδει ανακοινώσεις κατά της Ρωσίας, δεν έχει απαντήσει μέχρι στιγμής στην εκπληκτικά προκλητική δήλωση του Τούρκου πρεσβευτή που "ανοίγει ασκούς του Αιόλου" και την έχουν δεχθεί περίπου ως "φυσιολογική δήλωση"! Έχει συμβεί κάτι στο παρασκήνιο, έχει υπογραφεί κάτι και δεν το ξέρουμε;

Ιδού όλη η δήλωση του Κερίμ Ουράς: «Θεωρούμε τους ομογενείς μας στην Ελλάδα και τη ρωμαίικη (σ.σ.: προσέξτε: λέει "ρωμαίικη, όχι ελληνική. Όπως αποκαλούσαν επί τουρκοκρατίας τους Έλληνες!) μειονότητα στης χώρα μας σημαντική γέφυρα φιλίας για την πρόοδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Στο πλαίσιο αυτό, με ευχαρίστηση βλέπουμε ότι οι ομογενείς μας (σ.σ.:!) κινούνται ως πολίτες που είναι συνδεδεμένοι με το κράτος τους και σέβονται το νόμο. Επιθυμούμε δε, να συνεχίσουν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της χώρας τους σε όλους τους τομείς και δίνοντας προτεραιότητα στην μόρφωση να ανελίσσονται σε κάθε κοινωνική στιβάδα.

Υπό αυτή την έννοια, πιστεύουμε ότι ο ορθότερος δρόμος και για την Ελλάδα αλλά και για την Τουρκία είναι να κινηθούν με σκοπό τη βελτίωση των συνθηκών υπό τις οποίες διαβιούν οι μειονότητές τους, ανεξάρτητα από την αρχή της αμοιβαιότητας»!

Σε μία κανονική χώρα με στοιχειώδη αξιοπρέπεια που βιώνει καθημερνικά την τουρκική επιθετικότητα, θα έπρεπε να του ζητηθεί να εγκαταλείψει άμεσα ο έδαφός της.

Η Συνθήκη της Λωζάνης είναι σαφής: Δεν υπάρχει τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα. Και δεν υπάρχει τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα γιατί δεν υπήρχαν Τούρκοι εναπομείναντες μετά την ανταλλαγή πληθυσμών. Μουσουλμάνοι Έλληνες, εξισλαμισθέντες και επίσης Πομάκοι, σλαβικής καταγωγής, επίσης εξισλαμισθέντες.

Αντίθετα, υπήρχε (αλλά λόγω τουρκικών διωγμών έχει πάψει ουσιαστικά να υφίσταται) ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη, η οποία μετά το προγκρόμ του 1955 και τον δεύτερο διωγμό των ετών 1974-1985, έπαψε ουσιαστικά υφίσταται. Αντίθετα οι μουσουλμάνοι, αδεία των δημοκρατικών κυβερνήσεων από το 1974 μέχρι σήμερα γίνονται δέκτες μιας τεράστιας πίεσης από το τουρκικό κράτος, το οποίο διαθέτει μεγάλα κεφάλαια προκειμένου να "υιοθετήσει" με το "έτσι θέλω" τους μουσουλμάνους της Θράκης, και των Δωδεκανήσων (Κω, Ρόδο).

Και έρχεται τώρα ο πρεσβευτής της Τουρκίας για να μας πει, τι; Ότι η Ελλάδα έχει "Τούρκους ομογενείς"! Βάζοντας με αυτό το τρόπο στο τραπέζι επίσημα θέμα μειονότητας, όπως δεν έχει μπει ποτέ στο παρελθόν. Γιατί άλλο να το λένε αόριστα και να το υπονοούν και άλλο να τίθεται από τον διπλωματικό εκπρόσωπο της Άγκυρας στην Ελλάδα. Η παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923 είναι κάτι παραπάνω από σαφής. Είναι και προκλητική. Και όταν σου παραβιάζουν την Συνθήκη της Λωζάννης εν ψυχρώ μέσα στην Αθήνα και δεν αντιδράς, μην περιμένεις να την σεβαστούν στο Αιγαίο ή στην Θράκη, βέβαια...

Για να μην μιλήσουμε για την "αυτοκρατορική" οθωμανική αντίληψη που έδειξε ο Κερίμ Ουράς, μιλώντας για "ρωμαίικο" σαν να ήταν ο Αλή Πασάς ο Τεπελενλής!

Ακούει κανείς στο (νεοδημοκρατικό) ΥΠΕΞ; Ακούει ο Α.Σαμαράς; Γιατί για να μιλήσουμε για Παπαδήμο, ΠΑΣΟΚ κλπ., μάλλον χάνουμε το χρόνο μας...

Μόνο τυχαίος δεν είναι ο νέος πρεσβευτής της Τουρκίας στην Ελλάδα Kerim Uras και φυσικά μόνο ως τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί η τοποθέτησή του στην Αθήνα από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

Γνωστός για τις σκληρές γραμμές του και τις νέο-οθωμανικές του αντιλήψεις ο Kerim Uras ήταν πρεσβευτής στο Ισραήλ κατά τη διάρκεια του ναυτικού επεισοδίου του «Μαβί-Μαρμαρά» ενώ χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η προκλητική συμπεριφορά του –ζητώντας επίμονα τη συγγνώμη του Ισραήλ- ανάγκασε τον ισραηλινό υπουργό στρατηγικών θεμάτων και αναπληρωτή πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μοσέ Γιααλόν να τον πετάξει κυριολεκτικά έξω από το γραφείο του.

Ταυτόχρονα ο Kerim Uras εμφανίζεται και ως ο προστάτης των εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών μουσουλμάνων που ζουν στην Ελλάδα κάνοντας ουσιαστικά υποδείξεις προς την ελληνική πολιτεία για επίλυση τοιυ θέματος του τζαμιού!

«Πιστεύουμε επίσης ότι οι προσδοκίες των Μουσουλμάνων που φτάνουν τις εκατοντάδες χιλιάδες στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη, για την απόκτηση τόπου λατρείας και νεκροταφείου θα πραγματοποιηθούν πολύ σύντομα»(!), αναφέρεται χαρακτηριστικά στο κείμενο της τουρκικής Πρεσβείας.

Παράλληλα με την απαλοιφή του όρου «ρωμαίικη» μειονότητα και την αντικατάστασή της από τη λέξη Ελληνική από το επίσημο κείμενο του μηνύματος του νέου Τούρκου Πρεσβευτή προς τον ελληνικό λαό επί της ευκαιρία της ανάληψης των νέων του καθηκόντων αντέδρασε η τουρκική Πρεσβεία στην Αθήνα, μετά τη δημοσιοποίηση του θέματος από το defencenet.gr.

Δεν είναι όμως τόσο η αλλαγή του προσδιορισμού της Ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία, όσο το ότι ο νέος Τούρκος Πρέσβης έθεσε για πρώτη φορά από το 1923 θέμα τουρκικής μειονότητας στην Ελλάδα.

Μέχρι και αυτή τη στιγμή δεν έχει υπάρξει η παραμικρή αντίδραση από το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, για τις δηλώσεις του Τούρκου Πρέσβη περί τουρκικής μειονότητας.

Να σημειώσουμε τέλος ότι ο Kerim Uras είναι φίλος και ομοτράπεζος του υπουργού Εθνικής Άμυνας Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Περαστικά μας…


Σχόλιο ιστολογίου: Μήπως θα πρέπει να μαθαίνουμε και τουρκικά, για να ικανοποιήσουμε και εκείνο το προεκλογικό του ΓΑΠ "οι εξετάσεις οδήγησης θα δίνονται στα τουρκικά" (το είπε στους Πομάκους της ορεινής Ξάνθης κατά την τελευταία του επίσκεψη κι ενώ οι Πομάκοι έχουν την δική τους γλώσσα...)

Στην Κύπρο θα βρίσκεται την ερχόμενη εβδομάδα ο Ρώσος Υφυπουργός ενέργειας Yury Sentyurin o οποίος θα συντονίσει συζήτηση με τίτλο «Επιχειρηματικές ευκαιρίες» στο πλαίσιο του Ρωσο-Κυπριακού Επιχειρηματικού και Επενδυτικού Φόρουμ που θα διεξαχθεί την ερχόμενη Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου σε ξενοδοχείο της Λεμεσού.

Στο συνέδριο θα απευθύνει χαιρετισμό ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πρέσβης της Ρωσίας, και θα μιλήσουν μεταξύ άλλων ο Υπουργός Οικονομικών.

Σε διάσκεψη Τύπου την Πέμπτη στο ΚΕΒΕ για ενημέρωση σε σχέση με το Φόρουμ, ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Φειδίας Πηλείδης ερωτηθείς για την παρουσία στην Κύπρο του Ρώσου Υφυπουργού και αν αυτό σχετίζεται με τον εντοπισμό πρόσφατα κοιτασμάτων φυσικού αερίου και τον δεύτερο γύρο αδειοδότησης, απάντησε ότι είναι γνωστό πως έχει επιδειχθεί αρχικό ενδιαφέρον από ρωσικές εταιρείες.

Πρόσθεσε ότι «το ότι αποφάσισε να έρθει ο Υφυπουργός ενέργειας της Ρωσίας, είναι μια ένδειξη ότι τουλάχιστον εξερευνάται η δυνατότητα». Είπε ότι όχι μόνο η ενέργεια-που είναι επίκαιρο θέμα- αλλά και όλα τα άλλα θέματα που θα συζητηθούν στο Φόρουμ είναι σημαντικά για τους Ρώσους.

Ο κ. Πηλείδης χαρακτήρισε τεράστιας σημασίας τη διοργάνωση του Φόρουμ, λέγοντας ότι αναμένεται να συμβάλει ουσιαστικά στην αναζωογόνηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και γενικότερα στις προσπάθειες που γίνονται για έξοδο από την ύφεση.

• Του Martin Wolf

Τι κάνει την Ελλάδα -μια χώρα με λίγο πάνω από το 2% του ΑΕΠ της ευρωζώνης- να προκαλεί τέτοια προβλήματα; Σε καθημερινή βάση, άνθρωποι που ζουν στο Πεκίνο ή στην Ουάσιγκτον διαβάζουν ιστορίες για υποσχέσεις που δεν κρατήθηκαν και για συνθήκες που δεν υλοποιήθηκαν. Δεν θα ήταν καλύτερα, σκέφτονται, να αφήσουν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει και να εξέλθει από την ευρωζώνη, αντί να επιμένουν να δίνουν τόση προσοχή στα αυτοδημιουργημένα, ως επί το πλείστον, προβλήματά της;

Το ότι μπορεί η χώρα πράγματι να φύγει δεν είναι πλέον αδιανόητο. Ο Willem Buiter της Citi δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι οι πιθανότητες εξόδου της από το ευρώ τους επόμενους 18 μήνες φθάνει πλέον έως και το 50%. Κι αυτό κυρίως γιατί οι διαθέσεις των πιστωτών να δώσουν παραπάνω στήριξη στην Ελλάδα έχουν μειωθεί σημαντικά, ενώ παράλληλα το κόστος της εξόδου της από την ευρωζώνη έχει επίσης μειωθεί.

Ας θέσουμε τώρα τις ερωτήσεις που κάθε λογικός άνθρωπος θα πρέπει να θέσει όσον αφορά τις τρομαχτικές συνομιλίες με την Ελλάδα.

Πρώτο ερώτημα: Μπορεί η χώρα να συμφωνήσει με τους ιδιώτες πιστωτές για το PSI, με την τρόικα για την επίσημη συμμετοχή στο «κούρεμα» και με τους επίσημους πιστωτές για ένα δεύτερο πακέτο διάσωσης; Μπορεί να τα κάνει όλα αυτά πριν από την επόμενη λήξη ομολόγων στις 20 Μαρτίου;

Το πιθανότερο είναι ναι. Αν ναι, τουλάχιστον θα αναβληθεί πιθανή άτακτη χρεοκοπία. Υπάρχουν τρεις λόγοι για ένα τέτοιο αποτέλεσμα: Παρά τη λαϊκή οργή, οι Έλληνες πολιτικοί σε μεγάλη πλειοψηφία συμφωνούν με την επιθυμία να μείνουν την ευρωζώνη. Επίσης, παρά την έντονη πλέον έλλειψη εμπιστοσύνης, οι δυνάμεις της ευρωζώνης φοβούνται την άτακτη χρεοκοπία και πιθανή έξοδο. Επιπρόσθετα, το ΔΝΤ πιστεύει ότι ένα πρόγραμμα βασισμένο στις δυνατές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, αντί στη μαζική μεγαλύτερη δημοσιονομική συρρίκνωση ή στον φόρτο ιδιωτικοποιήσεων, μπορεί να αποδώσει, τουλάχιστον θεωρητικά.

Δεύτερο ερώτημα: μπορεί πράγματι να αποδώσει ένα τέτοιο πρόγραμμα; Η απάντηση είναι όχι, σύμφωνα και με την έκθεση της Citi. Ακόμη και όλα να πάνε τέλεια, θα χρειαστεί μεγαλύτερη μείωση του χρέους τα επόμενα χρόνια. Η Ελλάδα έχει κάνει πρόοδο από τότε όπου ξέσπασε η κρίση, έστω και λόγω της λιτότητας. Το πρωτογενές δημοσιονομικό έλλειμμα συρρικνώθηκε από 10,6% του ΑΕΠ το 2009 μόλις στο 2,4% το 2011. Είναι μεγάλη μείωση, με δεδομένη την κλίμακα της ύφεσης. Η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται κοντά στο σημείο που χρειάζεται να δανειστεί μόνο για να μετακυλίσει το χρέος και να καλύψει τις δανειακές της υποχρεώσεις.

Όμως αυτό δεν φτάνει. Θα χρειαστεί και εισροές συναλλάγματος για να καλύψει το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, ακόμη και χωρίς τις εξωτερικές πληρωμές τόκων στο χρέος της κυβέρνησης.

Θα μπορούσαν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις να φέρουν ουσιαστικό δυναμισμό στην οικονομία και, πάνω απ’ όλα, τη βελτίωση στις εξαγωγές που χρειάζεται για να χρηματοδοτηθούν οι εισαγωγές και να γίνει ένα βήμα υπέρ της απασχόλησης; Η απάντηση είναι: όχι γρήγορα, κι αν ακόμη υποθέσουμε ότι θα γίνει.

Τρίτο ερώτημα: συμφέρει την Ελλάδα ένα τέτοιο πρόγραμμα; Η ελληνική ελίτ αξιωματούχων το πιστεύει. Η εναλλακτική λύση, μια άτακτη χρεοκοπία και ίσως έξοδος από την ευρωζώνη, θα είναι ένα βήμα προς το άγνωστο. Η χώρα θα πρέπει να εισαγάγει και να εφαρμόσει ελέγχους συναλλάγματος, τουλάχιστον προσωρινά. Θα πρέπει να διαχειριστεί μια περίπλοκη αναδιοργάνωση των δημόσιων και ιδιωτικών χρεών της. Να αντεπεξέλθει σε μια τεράστια υποτίμηση της νέας δραχμής και στον καλπασμό του πληθωρισμού. Θα πρέπει μετά να επαναδιαπραγματευτεί τη θέση της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα υποστεί, τέλος, τεράστιες απώλειες στο ΑΕΠ και στο πραγματικό εισόδημα. Θα είναι καλύτερα αυτά από να συνεχίσει τη μάχη; Προφανώς όχι, αν και πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι;

Τέταρτο ερώτημα: το πρόσθετο ελληνικό πρόγραμμα συμφέρει την υπόλοιπη ευρωζώνη και εν τέλει τον πλανήτη; Η απάντηση είναι: προφανώς ναι, αλλά όχι και σίγουρα. Τo επιχείρημα "υπέρ" είναι ότι η άτακτη χρεοκοπία και η έξοδος θα προκαλέσουν πανικό στην υπόλοιπη ευρωζώνη και ότι το κόστος για να αποφευχθεί αυτό βοηθώντας την Ελλάδα δεν είναι μεγάλο σε σύγκριση με το κόστος τέτοιας ταραχής. Το επιχείρημα "κατά" είναι ότι η ευρωζώνη έχει τη δυνατότητα να σταματήσει τη μετάδοση του πανικού, ειδικά αν η ΕΚΤ και οι κυβερνήσεις θελήσουν να δράσουν αποφασιστικά. Όμως ένα ακόμη επιχείρημα "κατά" είναι ότι θα ήταν καλύτερα να σταματήσει η προσποίηση ότι τα προγράμματα στην Ελλάδα θα αποδώσουν και να γίνει ξεκάθαρο πως η αποτυχία έχει πράγματι επιπτώσεις.

Τελευταίο ερώτημα: τι μας λέει το ελληνικό δράμα για την ευρωζώνη; Η ίδια η Ελλάδα, αν και σημαντικός συντελεστής, δεν μπορεί να είναι ο αποφασιστικός παράγοντας για το μέλλον της ευρωζώνης. Όμως, το γεγονός πως αυτή η μικρή, οικονομικά αδύναμη και κακοδιαχειριζόμενη χώρα μπόρεσε να προκαλέσει τέτοιες δυσκολίες δείχνει επίσης πόσο εύθραυστο είναι το οικοδόμημα.

Η Ελλάδα είναι το καναρίνι στο ορυχείο. Ο λόγος που έχει προκαλέσει τέτοια αναταραχή είναι ότι οι αποτυχίες της είναι ακραίες, αλλά όχι μοναδικές. Το πρόβλημά της δείχνει ότι η ευρωζώνη εξακολουθεί να ψάχνει ένα μίγμα από ελαστικότητα, πειθαρχία και αλληλεγγύη.

Η ευρωζώνη αιωρείται στο κενό. Δεν είναι ούτε τόσο βαθιά ενοποιημένη ώστε να είναι αδιανόητη η διάσπασή της ούτε τόσο ελαφρά ενωμένη που να θέλει να δοκιμάσει τη διάλυση. Πράγματι, η πιο ισχυρή εγγύηση για την επιβίωσή της είναι το κόστος της διάλυσής της. Ίσως αποδειχθεί αρκετή. Αν παρ' όλα αυτά θέλει κάτι παραπάνω από έναν συμβατικό γάμο που συντηρείται από το τρομαχτικό κόστος του μοιράσματος των ενεργητικών και παθητικών, θα πρέπει να το χτίσει πάνω σε κάτι πολύ πιο θετικό από αυτό. Όμως, με δεδομένες τις οικονομικές αποκλίσεις και τις πολιτικές τριβές που τόσο άγρια αποκάλυψε αυτή η κρίση, αυτό είναι πλέον δυνατό; Αυτό είναι το πιο δύσκολο ερώτημα από όλα.

ΠΗΓΗ: FT.com
Copyright The Financial Times Ltd. All rights reserved.

Η υπαγωγή στο Αγγλικό δίκαιο σημαίνει ότι το ιδιωτικό τμήμα του δημοσίου πλούτου παύουν να υπάγονται στο ελληνικό Δίκαιο με απρόβλεπτες συνέπειες

• Του καθηγητή Κώστα Ζουράρι

Πολιτικού επιστήμονα και συγγραφέα

Και να λοιπόν που φθάσαμε στην ψήφιση του νέου Μνημονίου. Με υπόλογους πολιτικούς και κατεστραμμένη Αθήνα για μια φορά ακόμα.

Η επόμενη ημέρα σημαίνει:

1ον: Επισήμως και θεσμικά ολοκληρώθηκε η υποδούλωση, η δική μας και των παιδιών μας για τα επόμενα 30 με 50 χρόνια.

2ον: Αυτή η παρατεταμένη υποδούλωση σημαίνει από εμάς την απαιτούμενη αντίσταση και εξέγερση. Επομένως, η υποδούλωση είναι νομική, δεν είναι ακόμη εν τοις πράγμασι.

3ον: Οι υπογράψαντες στην Βουλή αυτή των χρησίμων ηλιθίων (η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι κυβέρνηση δοσιλόγων και συγκρίνεται με τις κυβερνήσεις Τσολάκογλου, Λογοθετοπούλου και Ράλλη) συμπράττουν στην προδοσία και επομένως είναι δοσίλογοι.

4ον: Η προοπτική της χρεωκοπίας, δηλαδή της στάσεως πληρωμών, είναι εντός του ορίζοντα, διότι μέσα από την ρύθμιση που έκαναν οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ θέλουν να μετακυλίσουν οριστικά το βάρος από τις ιδιωτικές τους τράπεζες σε εμάς, στον κρατικό υπολογισμό, και επομένως να κηρύξουν αυτοί, μόνοι την αποπομπή μας από την Ευρώπη. Το γελοίο επιχείρημα ότι κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται από τις συνθήκες, απλά δεν υπάρχει, γιατί στην πολιτική ό,τι δεν υπάρχει, διαμορφώνεται όταν ο ισχυρός μπορεί να το επιβάλει.

5ον: Αυτή η στάση πληρωμών θα συνοδευθεί με απόπειρα να βάλουν χέρι στον δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο του ελληνικού λαού. Η υπαγωγή στο Αγγλικό δίκαιο σημαίνει ότι το ιδιωτικό τμήμα του δημοσίου πλούτου -όχι δηλαδη η Ακρόπολη ή η αεροπορία μας, αλλά τα ορυχεία, τα χωράφια, ο,τιδήποτε- ότι αυτά παύουν να υπάγονται στο ελληνικό Δίκαιο και επομένως θα προσπαθήσουν να βάλουν χέρι στον υπέργειο και υποθαλάσσιο πλούτο μας και παραλλήλως, μόλις εξασφαλίσουν και αυτό, είτε θα μας αποπέμψουν, είτε θα δημιουργήσουν την Ευρώπη των δύο ή των τριών διαφορετικών ταχυτήτων.

Μια ζώνη όπου θα υπάρχουν δύο ή τρία ευρώ.

Βεβαίως και θα μπορεί να υπάρξει συντεταγμένη χρεωκοπία εντός της Ευρωζώνης αν κρίνουν ότι η αποπομπή της Ελλάδας θα είναι επικίνδυνη για την συνολική συνοχή της δικής τους χρηματιστικής Ευρώπης. Φοβούνται αντιδράσεις του γαλλικού λαού, του γερμανικού λαού και όλων των μεσογειακών λαών.